Routemarkeringen

490 kilometer door Nederland lopen en slechts af en toe even de weg kwijt. Het Pieterpad is goed bewegwijzerd en in combinatie met het boekje is verdwalen bijna niet mogelijk. De keren dat ik verkeerd liep waren meestal samen met iemand anders, dus wat dan de oorzaak is….

Ik heb op de meest uiteenlopende plekken routeaanwijzingen gezien. Dus ter afsluiting een fototentoonstelling van wit-rode markeringen.

Advertenties

Etappe 26 Winsum – Pieterburen

Gelopen: 12,8 km

Laatste etappe! Met licht gemengde gevoelens sta ik op en doe m’n ochtendritueel. Ik vind het jammer dat het erop zit, ik zou nog weken door kunnen lopen. Maar… alleen als er niemand thuis zou wachten. En dat is gelukkig wel zo. De drie mannen vinden het ook wel lang genoeg geweest en ik wil ook weer bij ze zijn.

Maar eerst nog even de laatste kilometers door het Groninger Hogeland. En wat heeft het weer z’n best gedaan om er een feestje van te maken. De zon schijnt uitbundig en omdat ik vroeg vertrek zorgt dat voor prachtig licht.

Prachtige vlag van Groningen

Schaduwselfie

De dorpjes op het Hogeland zijn allemaal op en rond de wierden gebouwd, hierdoor hebben ze mooie kernen. Het eerste dorp waar ik doorheen loop is Mensingeweer.

Vrij snel daarna loop ik door Eenrum. Ook een aardig dorp met een oude kerk en een mooie molen.

Daarna voert het door de landerijen waar met man en macht op het land gewerkt wordt. De aardappels worden gerooid, de akkers geploegd en horden meeuwen profiteren van de losgewoelde aarde. Als ik een foto van een tractor met meeuwen wil maken wacht ik even tot die goed rijdt ten opzichte van de zon. Als het zover is staat de boer in kwestie z’n land net te bewateren, de foto laat ik maar zitten.

Over de Pieterbuurstermaar ga ik via een echt ‘hoog holtje’. Bovenop kun je mooi uitkijken richting Pieterburen waar het eindpunt wacht.

Om de boel nog een klein beetje te rekken diep ik een appel op uit mijn tas en neem de aller allerlaatste rustpauze. Vele bankjes gingen deze voor, in het bos, aan de straat, in dorpjes, op de heide. Soms samen met anderen, vaak rustig alleen.

Het allerlaatste bankje

En dan is er geen ontkomen meer aan. Ik heb om 12 uur afgesproken met mijn moeder, die me wil onthalen in Pieterburen. Als ik de hoek omloop zie ik dat het ontvangstcomité groter is. Ook mijn vader is speciaal van het eiland gekomen en is met tante en oom mee naar Pieterburen gekomen. Heel leuk om zo de tocht, die ik grotendeels alleen heb gelopen, samen af te sluiten.

Toch jammer dat er niet ook begin staat
Hmmm een uitsmijter ‘Waddengenot’

Maar mijn grootste dank gaat uit naar die 3 mannen op het eiland. Als zij de hele onderneming niet hadden gesteund dan was ik niet gegaan. Maar gelukkig hebben ze het prima gered en ga ik nu met gezwinde spoed naar ze toe.

Etappe 25 Groningen – Winsum

Gelopen: 21 km

Mijn afstandsmeetapp Map my Hike doet raar en daar baal ik een beetje van. Opeens meet de app alleen hemelsbreed en ik kan geen instelling vinden die ik gewijzigd zou hebben. Ik weet dus niet exact hoeveel km ik gelopen heb maar de etappe is 19 vandaag en er is zeker 2 km bij gekomen.

Ik wil deze laatste etappes echt zuid-noord lopen, dan krijg ik ook echt het idee dat ik naar Pieterburen loop. Daarom rij ik eerst naar Winsum en ga met de trein terug naar Groningen.

In de stad ken ik het natuurlijk op m’n duimpje maar na het Noorderplantsoen kom ik langs het Zernike, waar ik tijdens mijn studie wel vaak geweest ben, met name om te sporten en tentamens te maken. Die tentamens… Deze werden afgenomen in enorme tentamenhallen met minstens 500 studenten tegelijk. Ik weet eigenlijk niet of ze dat nog steeds zo doen. Erlangs loopt een pad dat ik nooit eerder bewandeld heb. Ik kom een aantal wandelaars tegen die duidelijk hun lunchpauze gebruiken om de beweging voor die dag weer veilig te stellen. De 10.000 stappen moeten natuurlijk wel gehaald worden. Daar maak ik me de laatste tijd niet zo’n zorgen over, die worden ruimschoots behaald. Nu nog volhouden na Pieterburen natuurlijk.

Al snel na het Zernike ben ik bij de Paddepoelsterbrug. Hier had ik al over gelezen, die is er dus niet meer. Althans, de brug zelf niet. Iets met een schip en een bruggenwachter en bij wie nu de fout ligt is geloof ik nog niet helemaal duidelijk. Feit is wel dat er omgelopen moet worden. Gelukkig zijn er vrijwilligers van het Nivon die dan op de fiets springen (stel ik mij zo voor) en die met een stapeltje stickers op zak een omleiding gaan bewegwijzeren. En dat is goed gelukt, prima alternatief.

In plaats van over één brug loop ik nu eerst over de sluis van Dorkwerd, dan de brug over het van Starkenborghkanaal en vervolgens de Platvoetbrug over het Reitdiep. De twee bruggen gaan ook nog eens achter elkaar open voor schepen maar gelukkig gaat dat allemaal goed.

Vervolgens volgt een stuk langs het Reitdiep over een betonnen fietspad. Aangelegd met subsidie vanuit Europa. Waarschijnlijk was dat een flinke pot, want er volgen nog vele betonnen kilometers.

Aan het eind van dit pad weer een brug, bij Wierumerschouw. Niet ver daar vandaag ligt het gehucht Oostum, een prachtige wierde met kerkje uit de 13e eeuw. De randen van de wierde zijn steil, hieraan is te zien dat de terp deels is afgegraven. In de 19e eeuw ontdekte men dat de grond van die wierden heel vruchtbaar was omdat het eigenlijk grote compostbulten waren. Jaren en jaren hadden de bewoners hun afval erop gegooid teneinde zich te beschermen tegen het water. Nu zagen die Groningers handel. Gelukkig zijn er delen bewaard gebleven en later zelfs ook in ere hersteld met slib uit het kanaal.

Kerkje van Oostum
Inspiratiebron, oa voor Johan Dijkstra

Via Wetsingerzijl kom je dan weer bij het Reitdiep en daarna volgt de brug naar Garnwerd. Het pad gaat gewoon rechtdoor maar dit dorp is te mooi om zomaar aan voorbij te gaan. Ik loop over de brug en vervolgens een rondje om de kerk. Je komt dan door naar men zegt het smalste straatje van Nederland, het Burgemeester Brouwerstraatje.

Helaas is het befaamde café Hammingh gesloten dus ik neem genoegen met een watertje op een bankje ervoor.

De laatste 5 km tot Winsum zijn wat vreemd beschreven. In het boekje wordt gesproken over het klimmen over hekken, in de wijziging op de site van het Pieterpad hebben ze het over het passeren van boerenerven maar in de praktijk ligt er een gloednieuw betonnen pad.

Met een paar haakse bochten eindigt deze op de weg vlak voor Winsum en dan klopt de beschrijving in het boekje weer.

De laatste meters voeren door het dorp Winsum, dat een mooi centrum heeft.

Na een bezoekje aan de Albert Heijn voor de laatste maaltijdsalade van deze trip rij ik naar de laatste camping. Gelegen aan het Wimsumerdiep met uitzicht op bootjes en het dorp is dit een mooi plekje.

Morgen de laatste etappe, en die is niet lang meer zo wordt in het dorp duidelijk gemaakt.

Etappe 24: Zuidlaren – Groningen

Gelopen: 21 km

Vandaag wederom een meeloper, mijn tante gaat een dagje mee. We ontmoeten elkaar op de Brink in Zuidlaren. Het is fris weer en we zetten er gelijk stevig de pas in. Langs Midlaren en door het Noordlaarder Bosch gaat het richting Appelbergen (spreek uit appèl, het is een voormalig militair oefenterrein).

Bij Onnen lopen we over een spoorbrug uit 1920. Deze gaat over de lijn Groningen – Assen.

We hebben het onderweg over van alles en nog wat en ook over het spotten van wild. We komen tot de conclusie dat je daar echt oog voor moet hebben. Even later word ik opeens ferm aangestoten en wijst ze: Reeën. Als ik alleen was geweest had ik ze waarschijnlijk niet gezien. Scherp ook voor wildlife dus. Ook het dode molletje midden op het pad ontgaat haar niet. Verwonderlijk trouwens hoe klein die beestjes zijn, gezien de enorme bulten die ze produceren.

We genieten op een van de vele bankjes die we vandaag tegenkomen van de broodjes die mijn oom vanochtend al heeft gehaald. Luxe, op pad gaan zonder eerst de rugzak te vullen met lunch, overal wordt voor gezorgd vandaag.

Moeilijk te lezen, 36 km nog maar…

Bij Haren steken we het Noord-Willemskanaal over via de noodbrug die er ligt. Dan loopt het pad kilometers kilometers langs het water richting de Stad (Groningen dus). Af en toe is een glimpje van het Paterswoldse Meer te zien.

Bij de een na laatste brug nemen we afscheid. Tante buigt af richting huis en ik loop door tot het eind van de etappe bij het Centraal Station.

Etappe 23 Rolde – Zuidlaren

Gelopen: 18 km

De weersvoorspelling laat regen in de ochtend zien maar als we opstaan zijn de buien die in de nacht overtrokken al verdwenen en de lucht is opgeklaard. Wederom een lekker begin van de wandeldag.

De man van wandelvriendin wilde ook wel eens een etappe van het Pieterpad lopen dus komt met trein en bus naar Rolde, waar we hem op de Brink oppikken en dan naar Zuidlaren rijden. Tussen witte streepjes die pas geplaatst zijn zetten we de auto op de parkeerplaats. Ze blijken al bezig te zijn met voorbereidingen voor de kermis voorafgaand aan de Zuidlaardermarkt. Maar parkeren is geen probleem. Zuidlaardermarkt… Dan begint het toch echt wel herfst te worden. Vroeger was er het gebruik dat dan pas de kachel voor het eerst gestookt mocht worden. Ik roep het thuis ook wel eens maar de centrale verwarming is zo makkelijk aangezet dat we op koude dagen echt niet gaan wachten tot de derde dinsdag in oktober.

Fris is het nu ook nog als we vertrekken richting Rolde. We lopen wat om het centrum van Zuidlaren heen waar we een oude bekende tegenkomen, midden op een rotonde.

Dan voert de route ons over het terrein van Dennenoord, vroeger ‘gesticht’ nu nog steeds een psychiatrisch behandelcentrum. Op het terrein is veel te zien. Van gedichten met als thema de problematiek die patiënten ervaren tot tegels waarop bewegingstips staan aangegeven. Het hoofdgebouw staat er statig bij en is ondertussen als monument bestempeld.

Na Zuidlaren komt Schipborg en daar hebben we een mooi koffieadresje. Vrienden wonen prachtig aan de Drentsche A en de koffie met lekkers staat al klaar. Gezellige onderbreking aan een volle tafel.

Na de koffie lopen we het prachtige stuk tussen Schipborg en het Balloërveld. Het Gasternse veld is prachtig. Al ruim een week geleden zag ik een beetje op tegen dit stuk en dat komt door het bericht op Pieterpad.nl:

Hier wordt de heide begraasd door een kudde Schotse Hooglanders. Deze kudde heeft voorheen op een plaats gelopen met veel publiek dat de koeien voerde. De beesten komen daardoor onmiddellijk op mensen af omdat ze hopen dat ze gevoerd worden. Dit kan intimiderend overkomen, maar is niet gevaarlijk.

Gelukkig zijn we vandaag met z’n drieën, klaar om intimiderende runderen te pareren. We strijken neer op een bankje voor de lunch en opeens zie ik ze, 5 grote beesten, lui liggend in de zon. Niks intimidatie, we hoeven ons brood niet te verstoppen, we kunnen gewoon rustig eten zonder lastig gevallen te worden. Valt mee dus allemaal.

Na dit stuk komen we op het Ballooërveld. Een lang mul pad voert ons over de heide. Ook hier is dit volledig verdord. Wat zouden die vierhonderd Drentsche heideschapen dan eten, vraag je je af.

Na dit vermoeiende stukje zijn we al snel terug in Rolde en dan zit ons gezamenlijke wandelweekend er weer op. Maar met het goede voornemen om samen het Marskramerpad te gaan lopen, dus dat is een mooi resultaat na 2 dagen lopen.

Vermoeiend pad

Etappe 22 Schoonloo – Rolde

Gelopen: 19,3 km

Vandaag heb ik een medewandelaar. Vriendin en fanatiek blogger loopt 2 dagen met me mee. Aangezien ik Sleen – Schoonloo al eerder met de mannen heb gelopen staat vandaag Schoonloo-Rolde op het programma. We spreken af in Schoonloo en parkeren daar de auto en rijden in mijn bolide naar de camping in Rolde. We mogen daar al op een plek gaan staan en morgen ook langer blijven staan, heel gastvrij. Hij rekent er alleen wel €10 voor, dat heb ik echt nog niet een keer meegemaakt. De man wil vast binnenkort Drenthenieren zullen we maar zeggen.

Na eerst natuurlijk even de verkeerde kant op te zijn gelopen vinden we al snel het juiste pad. Meteen stuiten we op het eerste hunebed. Naar later blijkt ook de enige vandaag.

Er zijn vandaag opvallend veel wandelaars onderweg, bijna allemaal met een Pieterpadboekje. Het ene stel loopt na een groet meteen door, met de ander maken we een praatje. De meeste mensen lopen Noord-Zuid en zijn dus net begonnen.

Gezellig pratend lopen we door het bos en langs stukken heide. Op een gegeven moment zijn we het spoor een beetje bijster. Komt dat nou doordat we al pratend niet zo goed opletten of mist er inderdaad een pijltje hier of daar? We laten dat in het midden en zoeken het juiste pad weer op. De etappe is een stuk gevarieerder dan de voorgaande.

Spannende overstapjes
Groene gewassen, maar wat het is?
Bomen, mos en mooi licht
Eindelijk weer eens smalle paadjes

Het is zelfs zo druk, dat het bankje waar ik een foto van wil maken, bezet is. Dan maar even vragen of ze even willen opstaan. Dat willen ze en na de foto maken we nog even een praatje. En aangezien we toch dezelfde kant op moeten lopen we samen de laatste kilometers. Pieter en z’n vrouw hebben de boekjes van hun kinderen gekregen en zijn daarom aan het Pieterpad begonnen. Z’n naam speelde natuurlijk ook een rol bij deze keuze. En wat verder de beweegredenen waren van de kinderen daar kunnen wij alleen maar naar gissen.

Het eind is in zicht

In Schoonloo aangekomen gaan we nog even koffie drinken op het terras van café-restaurant Hegeman. En wie komt daar aangelopen, lichtelijk geïrriteerd omdat ze nét de bus heeft gemist, de mevrouw van gisteren. Zij liep wel de etappe van Sleen naar Schoonloo en we zijn elkaar dus tegemoet gelopen. Ze is vandaag min of meer opgelopen met twee heren die ook op het terras zitten. Ze had proberen uit te leggen hoe ik dat nou deed met fiets, lopen en camper maar het bleek toch wat ingewikkeld. Ik kan het nu zelf even uitleggen. “O, maar was jij niet die hardloper voor ons gisteren?” vraagt een van hen. Ik heb inderdaad gistermiddag wel gemerkt dat er twee mannen achter me liepen maar ik had er lekker de pas in. Naar nu blijkt hadden ze geprobeerd me in te halen maar hadden toch moeten lossen. Best leuk om zo achteraf te horen.

Ik neem afscheid van Marguérite, leuk om haar nog even gesproken te hebben, en we stappen in de auto naar Rolde, terug naar de camping waar we naast een camper staan bevolkt door ook weer Pieterpadwandelaars. Het lijkt wel of iedereen toevallig dit weekend in Drenthe wandelt.

Niemand om weg te jagen hier

Etappe 21 Coevorden – Sleen

Gelopen 22,5 km

Het plan was om mijn fiets in Coevorden achter te laten en vandaag lopend heen en fietsend terug te gaan. Maar aangezien én de fietsenstalling bij het station een puinhoop is én vanwege de wegwerkzaamheden het allemaal wat moeilijk bereikbaar is, kies ik toch maar voor bus en trein. Om 10 uur ben ik in Coevorden en ik loop via het centrum en een mooi park al snel de stad uit.

Watertoren

Vanochtend bij de bushalte was het nog erg frisjes maar het begint al snel lekker op te warmen.

Net na Coevorden haal ik een collega Pieterpad loopster in en we maken een praatje. We lopen niet even snel dus we gaan daarna ieder ons eigen weegs.

In Dalerveen heb ik wel erg veel zin in een kopje koffie maar helaas is het plaatselijke café om onbekende redenen gesloten. Dan maar weer verder. Het zal het mooie weer zijn én het feit dat de meeste mensen naar het zuiden lopen, ik kom vandaag opvallend veel wandelaars met Pieterpadboekje tegen. Tijdens de lunch deel ik een bankje met twee dames die beweren dat de saaiste routes nog moeten komen. Saaier dan gisteren kan bijna niet en smaken verschillen gelukkig. Ik heb vaker mensen gesproken die zeiden een stuk heel mooi of juist saai te vinden waar ik heel anders over dacht. Ieder kijkt toch anders tegen het landschap aan en het weer van die dag speelt ook een rol.

Niet lang na het lunchplekje is er dan toch nog koffie, bij een theeschenkerij in Den Hool die niet in het boekje genoemd staat. Daar zit ik een poos heerlijk in de zon en dan komt ook de mevrouw van vanochtend aanlopen, ook smachtend naar een bakje. We keuvelen heel genoeglijk over onze bevindingen onderweg en nemen er maar een lekker stuk worteltaart bij.

Als ik weer verder loop kom ik over de Verlengde Hoogeveensche vaart. Deze volg ik een tijd, nu eens aan de linkerzijde, dan weer aan de rechterzijde.

Ik moet zelfs nog voor de brug wachten, met dit mooie weer is het bootjesseizoen ook nog niet ten einde.

Daarna voert het pad nog een stuk langs de Jongbloedvaart. Aan water geen gebrek vandaag.

Het laatste stuk gaat langs akkers, met in de verte steeds de kerk van Sleen in zicht. In het dorp nog even langs de Albert Heijn voor een lekkere maaltijdsalade en dan nog even heerlijk in de zon op de camping. Wat een heerlijke dag vandaag.